Sunday, May 29

daniel wellington

Sunday, May 29
Zeven weken. Ze-ven weken. Dan is het zomervakantie en zit mijn pta-week erop. Nee. Wacht. Dan zit mijn vijfde middelbare schooljaar erop. Dan ga ik naar de zesde en zal ik een tijdperk afsluiten waarvan ik dacht dat dat nog eeuwen zou duren. Over precies een jaar ben ik klaar. Zit ik feestend met mijn vrienden in het park en zullen mijn gedachten af en toe afdwalen. Misschien slaag ik wel niet, misschien slaag ik wel. Ik merk dat ik me niet meer bewust ben van tijd. T i j d. Iets dat niets is, maar alles is. Iets wat eeuwen kan duren, of in een wip voorbij raast. Uiteindelijk als je terugkijkt op de dagen of jaren die langs je heen gingen is tijd niet meer een begrip. Het is iets wat geweest is. 

Tuesday, May 24

een dagje in s' Hertogenbosch

Tuesday, May 24
Ik kijk naar buiten terwijl de bomen voorbij razen. Zachts tikken kleine regendruppels ritmisch tegen de ramen en ik wieg mijn hoofd langzaam mee op de deuntjes van mijn muziek. Toch besluit ik me weer op mijn boek te focussen wat op mijn schoot ligt, schuif de papieren bladzijde voorzichtig tussen mijn vingers en sla hem om.

Eenmaal op het station aangekomen wacht ik op Sophie en tel ik de weken dat we elkaar niet gezien hebben. Zeven weken, gaat er door mijn hoofd heen, maar zeker weet ik het niet en lang kan ik er niet over nadenken want mijn telefoon begint plots te rinkelen. Ik zie haar zo'n 20 meter voor me staan, druk bellend en uiteindelijk zwaaiend met een grote glimlach. We lopen naar elkaar toe en geven elkaar een grote knuffel die uren lijkt te duren. Zeven weken kunnen soms net een eeuwigheid zijn.

In s' Hertogenbosch zijn we beiden nog nooit geweest en we kunnen niet wachten om de geheimen die zich hier schuilhouden te ontdekken. Samen gaan we langs alle winkeltjes en koffietentjes en tekenen we in de Hema onder het genot van een ijskoffie. We dansen door de regen onder het gestippelde parapluutje en zwaaien elkaar gedag terwijl we rennen naar onze trein. Een dagje in s' Hertogenbosch.

Sunday, May 8

outfit • a pink wall

Sunday, May 8
Je kijkt me aan en lacht. Met schattige kleine kuiltjes in je wangen en ogen die glinsteren. Je praat honderduit over wat je vandaag en gisteren gedaan hebt, over die jongen die je zo leuk vind en over je favoriete nieuwe kledingstukken. Over dat het beter gaat, maar dat het moeilijk is. Dat je echt dood en doodmoe bent, slapeloze nachten beleeft en het liefst het huis niet uit wil komen. Maar dat je dat normaal vindt voor een zestienjarige en je er verder niet echt druk om maakt.

Je neemt een klein slokje van je thee en je ogen dwalen af naar het raam. Ik volg je blik en zie auto's voorbij razen en mensen in alle haast voorbij lopen. 'Gek hé', verzucht je. 'Straks leiden wij hetzelfde leven, opgenomen in een massa. We hebben een vast patroon en een plek om naar huis te gaan. Doen dezelfde dingen, haasten ons naar dezelfde plekken. Ik zou het bijna kunnen uitstippelen.' Je draait je hoofd langzaam weer naar mij toe totdat onze ogen elkaar kruisen. 


'Dat is niet mijn plan', fluister ik zachtjes, hopend op een blik of een reactie, maar verzonken in je gedachten blijf je mij glazig aanstaren.

Friday, May 6

een vleugje verloren zomer

Friday, May 6
 April verliet ons en nam de regen mee, Mei kwam ons tegemoet met prachtig zonnig weer, heerlijk fruit en fijne vakantie dagen.  Ik nam mijn beste vriendin Keetje mee naar Zaltbommel, in het grote enorme huis waar ik als kind elk jaar Sinterklaas, Nieuwjaar en vakanties vierde. Pure nostalgie. Ik had nog nooit iemand er mee naartoe genomen en dartelde als een vrolijke vlinder door het huis, de tuin en ging langs alle plekken waar ik altijd al kwam. Ik nam Keetje aan mijn hand en vertelde haar alle verhalen die ik daar 's zomers meemaakte. Een vleugje verloren zomer.
© LKTH 2014-2015 | BLOG DESIGN BY Labinastudio