Tuesday, August 16

nog twee weken zomervakantie

Tuesday, August 16

Ik heb nog twee weken zomervakantie. Bijna niks staat vast (behalve mijn werkroosters) en ik heb alle tijd om verschillende plekken en mensen in omstreken te bezoeken. Net terug uit Barcelona (11 prachtige dagen waar ik van plan ben om nog het een en ander over te vertellen), heb ik de afgelopen twee dagen afgezien van een koffie-klets-date vooral niks gedaan. Ik bedacht dat twee weken niks doen me niet zo'n goed plan leek en dus besloot ik een lijstje te maken (ik ben nu eenmaal een lijstjesmeisje) van bloggen en bloemen plukken tot steden verkennen en 70's dance party's houden.

Thursday, July 14

van juni naar juli.

Thursday, July 14


Mocht deze bovenstaande naam nog enigzins bekend voorkomen, dan geef ik je een hele grote knuffel. Ik ben het, je weet wel, die kletskous die nooit meer klets hier en in die zeeën van tijd die ze nu heeft, elk vrij moment van de dag (dus. bijna altijd) vast zou gebruiken om eens een paar prachtige blogposts te schrijven. Nu zal je je vast wel afvragen waarom ik hier nu een punt van moet maken. Het is nu eenmaal zo, jij weet het (HA, mijn statistieken weten het ook - pruillipje) en ik weet het maar al te goed. Toch wringt er iets in mij dat ik jullie niet allemaal even een kleine update geef, ondanks het feit dat een groot deel vast mijn instagram bijhoudt (zo niet, dan geeft dat niet). Het is inmiddels juli. J U L I. De laatste week ''school'' staat voor de deur en ik blér mee met allelei liedjes, wil op avontuur gaan (naar het strand en het bos en parijs.) en ging zo half dansend, half lerend juli in.

Tuesday, June 21

short movie • a day in pictures

Tuesday, June 21
I don't know what it is. Maybe it's the rain, the clouds swallowing up the sky, covering the sun as one thick dark blanket. That constant sound of rain ticking against the windows, even if it is my favorite sound to listen too. Maybe it's the negative thoughts that have been torturing my mind the past two weeks or the fact that so many people have graduated and I still have to wait one year. It could be that I haven't slept enough, that I had too many boy-problems, watched too many series (one big 'how i met your mother' recap, help), ate too much chocolate, had too much stress with school. It could be anything and I still don't know what it is.

But I know for a fact that Instagram is not really on my mind right now and I keep thinking about things that do not matter at all. But hey. I just wanted to say that I'm alive. Love you all.

- zoals ik op mijn instagram al had geschreven, leek het me mooi om dat hier ook maar even te plaatsen. In het Engels. Gewoon. Omdat het kan.

Wednesday, June 8

outfit • a vintage parisienne

Wednesday, June 8



Ik ben hopeloos verliefd. Op rood. Dieprood, felrood, bordeaux. Een kleur die in het teken staan van liefde, passie, hartstocht. Een grote bos rode rozen. Aardbeien, kersen, appels en watermeloen. Een kleur die bovenal mijn hart de afgelopen weken sneller heeft doen kloppen. Liet ik deze sprankelende kleur vroeger nog links liggen, paradeer ik  nu door de straten in het liefst, je raadt het vast al, rood. Sinds kort word ik ook op school en door kennissen bestempeld als een typische Parisienne. Ik zou er zogezegd enorm Frans uitzien; mijn korte zwarte haar, een iets chiquere stijl en vooral de (rode) sjaaltjes om mijn nek en het bij tussenpozen dragen van een (rode) baret zouden daar zeker mee te maken hebben. Inmiddels wordt op elke outfit wel door minstens een iemand de opmerking 'Frankrijk', gemaakt, wat ik maar als een buitengewoon groot compliment ervaar. Parisiennes worden namelijk gezien als de best geklede vrouwen op de wereld en daar zou ik maar al te graag bij horen.

Monday, June 6

boeken lezen aan de grachten

Monday, June 6
Het is net alsof ik de afgelopen weken geen tijd heb gehad om eens goed na te denken. Zelfs 's avonds vulde mijn hoofd zich met onnodige gedachten en wanneer de ene mij verliet kwam een ander plots opdagen. Een hoofd vol drukte en verplichtingen. Ik voel een paar kleine regendruppeltjes neerdalen, toch voelen ze als een verlichting. De eerste momenten dat mijn schoenen de straatstenen raken vliegen mijn gedachten mijn hoofd uit, samen met de momenten dat ik keer op keer mijn adem uitblaas voel ik me rustiger, fijner en op mijn gemak.

© LKTH 2014-2015 | BLOG DESIGN BY Labinastudio