Thursday, February 1

en nu?

Thursday, February 1

Hey. Hallo daar. Wat leuk dat je dit even leest! 

Ik wist niet dat ik dit nog kon; schrijven. Woorden laten vloeien, al dan niet op papier, maar op mijn laptopje, terwijl ik op mijn geimproviseerde bed in mijn broertjes kamer vertoef. Het leven is verder gegaan terwijl ik weg was. Niet dat ik dat niet verwacht had, integendeel, maar om nu terug te zijn valt me toch best zwaar. Al mijn spullen zitten in dozen die ik niet zelf heb ingepakt, mijn papiertjes en prulletjes opeengestapeld zonder dat ik weet waar ze precies zijn. Het zijn dingen waar ik al jaren niet meer naar heb omgekeken, zoals boeken die ik ooit lang geleden één keertje heb gelezen. Dingen van mijn kindertijd.

Nu ben ik volwassen. Negentien word ik om precies te zijn, over negen dagen. Een jaartje verder gekomen dan alleen volwassen. Misschien is het nu dan ook tijd om mijn oude meisjesboeken weg te doen, mijn rare prulletjes die ik verzamelde toen ik vijftien werd in de prullenbak te pleuren. Ik opende net een doos vol oude kunstwerkjes, kaartjes die ik nooit verstuurd heb en notitieboekjes vol met blogpostideeën. Het is bijna 4 jaar geleden dat ik mijn blog begon. Vijftien jaar was ik, op negentien februari blies ik dit kleine stukje internet voor het eerst leven in. Ik kan er niet omheen draaien, inmiddels weet iedereen denk ik wel dat ik een beetje eruit gegroeid ben/was, maar wat een toffe tijd heb ik door deze domeinnaam mogen meemaken. Ik heb zoveel mensen mogen ontmoeten, hele toffe vrienden gemaakt, waarvan ik met eentje zelfs net Azië heb verkend. Zoveel waar ik nooit over had kunnen dromen. 

Ik merk dat dingen op een rijtje zetten me voldoening geeft. Een beetje rust. Er komt momenteel nu zoveel op me af, ik merk nu al dat ik veel te veel wil doen in een korte tijd. Misschien moet ik mezelf wel een beetje rust gunnen. Eigenlijk rest er nog maar één vraag, en nu? Het is een vraag die niet alleen bij mij door mijn hoofd spookt, maar ook bij mijn ouders, mijn vrienden, mijn kennissen. Wat is die bijna-negentienjarige Naomi nu eigenlijk van plan om te doen met haar leven?

Uh.
Goh.
Tja.
Goede vraag.

Nou, om te beginnen wil ik mijn kennis in analoge fotografie uitbreiden en echt scherpe, mooie belichte goede foto's kunnen maken, om ze eventueel daarna zelf te kunnen ontwikkelen. Dit kost geld.

Ten tweede heb ik in Bangkok een nieuwe passie gevonden, swingdansen. Dit is een oude dans uit de jaren 30 en 40, genaamd de Lindy Hop, wat gedanst wordt op jazz, swing en een hele boel andere dingen. Het is de nieuwe liefde van mijn leven en dit kost, zoals alles tegenwoordig, ook een beetje geld.

Daarnaast wil ik graag mijn rijbewijs halen. Meedoen aan yogalessen, mijn eetpatroon langzamerhand te veranderen in zoveel mogelijk vegan. Mijn houding veranderen.Meer boeken lezen. Wat gaan verven. Wat gaan schrijven. Lezen over wat er nu zoal gaande is in de wereld. Reizen door de Balkanlanden, Schotland, Ijsland en stiekem wil ik ook wel terug naar Canada, om daar eventueel te werken.

Je hoort het al. Volgens mij is er heel veel wat ik wil, heb ik er wel tijd voor, maar weinig geld.

Dus... Ik ga werken. Tussendoor zal ik me ook nog inlezen in het enorme scala aan verschillende studies, maar eigenlijk beangstigt me dit nog een beetje. Voor nu heb ik nog geen vaststaand plan voor volgend jaar.

Tuurlijk is het niet het allerslimste, misschien een beetje dom zelfs en misschien een beetje lui, maar op dit moment is dit hetgene wat me blij maakt en de consequenties vallen hopenlijk wel te overzien. Ik bedoel, als student ben ik ook maar een blutte negentienjarige die elke dag in de boeken zit en daarna de hersencellen wegzuipt in een kroeg, of niet dan?

Heel veel liefs.
Misschien tot snel. Mocht je me willen zien en alle reisverhalen van de afgelopen maanden willen horen dan weet je me te vinden. Kopje thee (bij je thuis? Ik spaar nu eenmaal hé) vind ik altijd gezellig!

Naomi

(dit kiekje is gemaakt in de bergen in Canada, tijdens een driedaagse camping/hike trip. Een paar uur na deze foto besloten we in het desbetreffende meer te duiken (waar overigens ijs in dreef) om er na 2 seconden gillend uit te rennen met brandende benen van de kou. Au. Pijnlijk.)
© LKTH 2014-2015 | BLOG DESIGN BY Labinastudio